In een onderzoek naar de veranderde geografie van Amsterdam en verregaande gentrificatie schrijft Cody Hochstenback dat er een verschuiving heeft plaatsgevonden van een focus op stadsvernieuwing in achtergestelde buitenwijken naar een gentrificatie van al populaire gebieden. Doordat de doelen van de staat veranderd zijn van betaalbare woningen voor iedereen en het ontwikkelen van achterstandswijken naar steeds liberale doelen als winst maken is het voor woningbouwcorporaties steeds aantrekkelijker om hun woningen te verkopen. De woningen die binnen de ring liggen zijn hiervoor uitermate geschikt volgens hen, omdat juist die wijken populair worden en er dus grote winst gemaakt kan worden.

De voorraad sociale huurwoningen daalt voornamelijk door sloop en verkoop. Toen in 2002 een convenant werd getekend tussen de gemeente en woningbouwcorporaties, waarin werd vastgesteld dat woningbouwcorporaties huizen mochten verkopen, zorgde voor een enorme piek in de verkoop van sociale huurwoningen. Dit zakte even in met de crisis van 2008, maar vanaf 2010 is er weer een stijging te zien in de verkoop. Hierdoor ontstaan grote wachtlijsten. Of zoals Hochstenbach schrijft:
“Thus, although social-rental housing remains the city’s largest stock, its accessibility shows a steep decrease leading to average waiting times of over nine years for first-time tenants. As a result, it has become increasingly difficult to access affordable housing for ‘outsiders’ on the housing market.”
Als politici stellen dat de sociale woningvoorraad groter is relatief gezien dan andere woningvoorraden, is dit een verradelijke verdraaing van de feiten.

Daarnaast is stadsvernieuwing steeds moeilijker geworden en vindt daardoor ook minder plaats. In de buitenwijken waar stadsvernieuwing zou kunnen bijdragen aan de leefbaarheid van een wijk, vindt nog wel sloop plaats (hoewel minder dan eerst, omdat stadsvernieuwing te duur is), maar in de wijken binnen de ring worden vooral heel veel sociale huurwoningen verkocht.

De conclusie is dan ook verre van rooskleurig:
“Still, by selling social-rental housing in high-demand neighborhoods the municipality and housing associations remove barriers to gentrification in high-demand areas. Access to these neighborhoods becomes increasingly reserved to those who possess sufficient financial resources. Consequently, although Amsterdam as of yet remains a rather mixed city, current housing policies open up space for increasing social-economic inequalities, social-spatial divisions and the segmentation of tenure forms, serving different strands of the city’s population.”

Toch, door de verkoop van sociale huurwoningen in wijken met een hoge vraag, nemen de gemeente en woningbouwcorporaties de barrieres voor gentrificatie weg. Toegang tot deze wijken is in steeds grotere mate gereserveerd voor degenen die voldoende financiele bronnen tot hun beschikking hebben. Hierdoor – ook al is Amsterdam nog wel een redelijk gemengde stad – wordt er ruimte gemaakt door het woningbeleid voor groeiende sociaal economische ongelijkheden, sociaal-ruimtelijke scheidingen en versnippering van eigendomsrecht, wat verschillende delen van de populatie van de stad dient.”

 

Klik hier voor het rapport